Με ευχολόγια δεν πρόκειται ποτέ να φύγει η αιθαλομίχλη

Της ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

Απαισιόδοξος εμφανίζεται ο Κώστας Φυτιάνος, καθηγητής Χημείας Περιβάλλοντος και υπεύθυνος του Εργαστηρίου Ελέγχου Ρύπανσης Περιβάλλοντος του ΑΠΘ, το οποίο εξετάζει μεταξύ άλλων τη σύσταση των αιωρούμενων σωματιδίων.

Απογοητευμένος από τους χειρισμούς της πολιτείας, διαχρονικά στο θέμα του περιβάλλοντος, δηλώνει ο καθηγητής Χημείας του ΑΠΘ, Κώστας Φυτιάνος Δηλώνει απογοητευμένος με τους χειρισμούς που διαχρονικά πραγματοποιεί η πολιτεία για το ζήτημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

»Θεωρεί δε ότι «οι συσκέψεις στο υπουργείο κατόπιν εορτής και οι συστάσεις στον πολίτη να μην καίει ξύλα, όταν βρίσκεται στο όριο της επιβίωσης, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις».

– Συμφωνείτε ότι πρέπει να υπάρχει εθνικό όριο συναγερμού;

«Ακόμη και όρια να τεθούν, ουδέποτε θα πάρουν μέτρα, γιατί υπάρχει πολιτικό κόστος. Οσο δεν δίνονται σοβαρές λύσεις από την πολιτεία, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρακαλάμε να μην υπάρχουν δυσμενή μετεωρολογικά φαινόμενα».

– Ναι, αλλά τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια άλλη πραγματικότητα, με τη συστηματική χρήση στερεών καυσίμων από τα νοικοκυριά.

«Δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα. Συνεδριάζουν αλλά μέτρα δεν λαμβάνονται. Η γνώμη μου είναι ότι όλα γίνονται για το θεαθήναι. Για να υπάρξει πραγματική μείωση των τιμών στους ρύπους των αιωρούμενων σωματιδίων πρέπει να δοθούν κίνητρα, όπως η μείωση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου».

– Ηταν ορθή η απόφαση για τη χρήση στερεών καυσίμων στα αστικά κέντρα;

«Και πώς να το απαγορεύσεις; Να πεις στον κόσμο να μη ζεσταθεί; Οταν είχαμε απαγόρευση πετρελαιοκίνησης σε μεγάλες πόλεις, το μέτρο καταστρατηγούνταν συστηματικά. Στη Θεσσαλονίκη δήλωνε κάποιος ότι μένει στο Πανόραμα, ότι κυκλοφορεί δηλαδή περιφερειακά και στη συνέχεια κινούνταν κανονικά μέσα στην πόλη. Επιασαν ποτέ κανέναν; Είχαμε λοιπόν αυτή την απαγόρευση και ταυτόχρονα την πιο ρυπασμένη ατμόσφαιρα σε μικροσωματίδια…»

– Υπάρχουν μέτρα που προτείνετε για την καταπολέμηση του φαινομένου;

«Φοβάμαι ότι δεν θα γίνει τίποτα. Τι να πεις στον οικογενειάρχη που πρέπει να ζεσταθούν τα παιδιά του και ζει στο όριο της επιβίωσης. Αν πράγματι η πολιτεία ενδιαφέρεται έστω και στο ελάχιστο για αυτό που ονομάζουμε ποιότητα ζωής, θα έπρεπε να επενδύσει σε φιλικές μορφές ενέργειας για το περιβάλλον και καταρχήν να μειώσει την τιμή του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Εχουμε άμεση συσχέτιση της ελάττωσης του προσδόκιμου ζωής με την αύξηση της συγκέντρωσης των μικροσωματιδίων.

»Υπάρχουν διεθνείς έρευνες και μελέτες που το αποδεικνύουν. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό όμως που σώζει την πολιτεία είναι πως το πρόβλημα καθίσταται μακροπρόθεσμο. Αν ζεις 70 χρόνια, θα ζήσεις με το νέφος 65. Αντε μετά να αποδείξεις…»

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013